زندگی کاغذی
یادداشت های یک دانشجوی مهندسی
درباره وبلاگ


سلام
دختری هستم که تو دبیرستان رشتم انسانی بود ولی سال پیش دانشگاهی تغییر رشته دادم و با این که فوق العاده سخت بود و نشدنی به نظر میرسید، اومد م رشته ریاضی تا به آرزوهام برسم.
الان دانشجوی مهندسی ام و اینجاهم جاییه برای نوشتن احوالات، روزمرگی ها و تراوشات ذهنیم.
ممنون میشم ازتون اگر برام نظر بنویسید چون من نظراتتون رو خیلی دوست دارم.
امیدوارم از اومدن به این وبلاگ احساس خوبی داشته باشید و حتی شده برای چند لحظه از دنیای پرهیاهوی اطرافتون فاصله بگیرید.

مدیر وبلاگ : دختر کاغذی
نویسندگان
آمار وبلاگ
  • کل بازدید :
  • بازدید امروز :
  • بازدید دیروز :
  • بازدید این ماه :
  • بازدید ماه قبل :
  • تعداد نویسندگان :
  • تعداد کل پست ها :
  • آخرین بازدید :
  • آخرین بروز رسانی :

فاطمه، از حاجی بپرس از من راضی هستش یا ن؟

اگر نیس چیکار کنم ک راضی باشه؟

جوابی که حاجی گفت تا فاطمه بهم بگه:

برای امتحانت ناراحت نباش..

تلاشتوکن و توکل کن بخدا ...

ناامید نباش

این جوابش برای من ،عین آب بود روی آتیش





نوع مطلب :
برچسب ها :
لینک های مرتبط :

       نظرات
پنجشنبه 31 خرداد 1397
دختر کاغذی

بازی امشبم تموم شد، حالا من موندم و کتاب اندیشه ۲ و امتحان فردا صبحش....⁦:-\⁩


بعدا نوشت: این پست مربوط به شب بازی ایران استرالیا بود تو جام جهانی و من فرداش امتحان اندیشه اسلامی ۲ داشتم. خداروشکر اون درس رو بیست شدم.





نوع مطلب :
برچسب ها :
لینک های مرتبط :

       نظرات
پنجشنبه 31 خرداد 1397
دختر کاغذی

بسم الله الرحمن الرحیم

چقدر دلم برای یک خاطره نویسی و حرف دل نویسی جانانه تنگ شده بود. الان روی تخت دراز کشیدم و داشتم با خودم فکر می کردم که تو این مدت چقدر اتفاقات مختلف افتاده و من ننوشتم. از قضیه ی متفاوت بودن گرفته تا دعوای من با احمد و آشتی ظاهری مون و آشنایی من با شهید علی حیدری و رفتن به سر مزارش و دیدن دوستا و هم محله ای هاش و .... تو این فکرها بودم که یهو لپ تابم رو از کنار تختم برداشتم و همین جور دراز کش، به پشت خوابیدم و لپ تابم رو شکمم هست و دارم می نویسم...

نمی دونم از بین این همه جریان، کدومش رو تعریف کنم.

بذارید اول از همه درباره متفاوت بودنم بگم که داغ دلمه و باعث شروع دعوای من و احمد شد. قبلا هم گفتم که احمد جنسیتش دختره. اسمش فاطمه است ولی بنا بر یک قرار دوستانه ای که جریان داره برای خودش، من بهش میگم احمد...

بریم سر اصل مطلب.

بچه ها، من کلا از بچگی یه خورده با بقیه فرق داشتم. مثلا بعضی وقتا انقدر تو بعضی کارام کند و خنگم که اطرافیان فکر می کنند عقب موندم و بعضی اوقات انقدر تیز و باهوشم که دیگران تعجب می کنند. بچه که بودم از دیوار راست می رفتم بالا. من تو بالا رفتن از ستون و درخت معروف بودم تو فامیل. همچنین تو لجبازی و حاضرجوابی. اصن یک پدیده ای بودم برا خودم. خلاصه این که دهن همه رو صاف میکردم. یادمه من هنوز مدرسه هم نمی رفتم، تو کلاس ژیمناستیک، یکی از بچه هایی که چند سال از من بزرگتر بود، خیلی کری میخوند، من رفتم زدم در گوشش.هر کاری دلم می خواست میکردم. به طرز وحشتناکی جسور و نترس بودم.هنوزکه هنوزه میخوان بگم فلانی خیلی بچش شر و دهن صاف کنه، میگن مثل کاغذی می مونه،البته از نظر فامیل، من با فاصله ی زیاد از بقیه در راس بچه های شر دیگه قرار دارم... همچنین دیگران ازم خاطرات ناب و فوق العاده زیاد دارن.

یک بار مامانم می خواست تنبیهم کنه، منو انداخته بود تو اتاق خودشون و در رو هم روی من بسته بود. منم برا انتقام، از تو وسائل خیاطیش قیچیش رو برداشتم و یکی از لباس مهمونی هاش که پشت در اتاق آویزون بود رو، به صورت ویشگون ویشگونای ریز ریز قیچی زدم. پشت لباس سوراخ سوراخ شده بود... قبلا که یاد این خاطره میفتادم خیلی خجالت می کشیدم، ولی الان که بزرگ شدم از خنده منفجر می شم...

میخوام بگم یه همچین بچه ی خلاقی بودم تو کرم ریزی

ادامه دارد





نوع مطلب :
برچسب ها :
لینک های مرتبط :

       نظرات
چهارشنبه 30 خرداد 1397
دختر کاغذی

الان نشستم تو کتابخونه که درس بخونم، فردا امتحان دارم. این چند وقته آنقدر گوشیمو چک کردم و از این پیام‌رسان رفتم به اون پیام‌رسان که هم دارم روانی میشم هم دارم کور میشم. دائما هم سعی می کنم خودمو قانع کنم که بابا جان کسی به تو پیام نداده، به پیر به پیغمبر کسی بهت پیام نداده. ولی هنوزم طبق عادت قدیمیم، منتظر پیام احمدم....

همون احمدی که دیگه از یه جایی به بعد برام شد همون فاطمه ی سابق، نه احمد خودم....

همون فاطمه ی بی احساسی که در عوض همه ی عشق و محبت که بهش داشتم، ازش بدجور تو دهنی خوردم. همون آدمی که باعث شد من دیگه محبتم نسبت به دیگران با حساب و کتاب باشه نه بی دریغ و بی چشم داشت. همون آدمی که تا حد زیادی وابستگیم رو بهش کم کردم و مثل قبل عطش عشقشو تو وجودم ندارم....

همون آدمی که به من فهموند، به آدما در حد ظرفیتشون اهمیت بدم نه در حد مرام خودم.


اشکال نداره، بعضی وقتا تو دهنی خوردن هم خوب و لازمه، تا بیشتر قدر آدمای با وفا و با مرام زندگیمونو بدونیم و یه بازنگری نسبت به آدمای دور و برمون دا داشته باشیم تا کلاه سرمون نگذارند.

اون احمدی که عاشقش بودم دیگه برام شد فاطمه، تو گوشیم و تمام پیام‌رسان هام اسمش رو احمد سیو کرده بودم. ولی چند روز پیش همه رو عوض کردم و بجاش اسم و فامیل خودشو نوشتم. و چقدر این رسیدن به این مرحله سخت بود برام...

بعضیا یه کاری با آدم می کنن، که وجودشون میشه یک بغض سنگین تو گلو، بعد آدم شر شر اشک میریزه که اون بغض خفش نکنه، این اشک ها در حقیقت محبت و وجود اون آدمه که داره این شکلی دفع میشه. من هم بعد اون مشاجره ای که باهم داشتیم و بعد اون حرفایی که بهم زد، خیلی اشک ریختم، این اشک ها همون اشک هایی بودند که احمد رو دفعش کردند...

چند روز همش گاه و بی گاه گریه ام می‌گرفت. این گریه هام برای خودم خیییلی عجیب بود. آخه من هیچ وقت آدم نازک نارنجی نبودم. هیچ وقت نمی نشستم الکی برای چیزی گریه کنم. پیش نمی اومد که مشکلات، اشک منو در بیارن. اصولاً قوی تر و محکم تر از این حرفا بودم. حالا چِم شده بود؟؟؟؟ چرا آنقدر عاشقانه ،احمد رو دوست داشتم؟

چرا یهویی دوست داشتن احمد، آنقدر من رو لطیف و حساس کرده بود که به همین راحتی گریه میکردم؟ ضعیف شده بودم یا لطیف؟ دوستم می‌گفت داری حساسیت های زنانه پیدا می کنی...

عجیب بود، خیلی عجیب بود، من که به هیچ کس نمی‌گفتم دوستت دارم، چپ و راست به احمد می گفتم دوستت دارم و عاشقتم. تا این که تو همون مشاجره، احمد بهم گفت تو من رو دوست نداشتی، بلکه فقط جذبم شدی... دوست داشتن اگر بخاطر خدا باشه، آدم بعدش احساس پشیمونی نمی کنه و سر طرفش منت نمی‌ذاره...

این حرفش و چندتا حرف دیگه اش خیلی منو سوزوند، از ته قلب سوختم و خیلی ام حرصم گرفت. اصلا حرفاش رو یه جوری تنظیم میکرد که با تمام توانش دلم رو بشکنه و حرصم رو دربیاره...

خیلی نامرد بود، من کی سرش منت گذاشتم؟ آخه بی انصاف، اون همه محبت و علاقه ی من به تو، نتیجش این بود که بگی دوستم نداشتی و جذبم شدی؟؟ مگه تو آدم نیستی؟ چرا اینجور میکنی؟ چرا تمام توانت رو گذاشتی که خوردم کنی؟؟

بعدشم خودش اومد پیش قدم شد که آشتی کنیم، گفت بخاطر خدا و دل امام زمان علیه السلام، نمی‌خوام باهم قهر باشیم...

احساس می کردم که یک معذرت خواهی بزرگ به خودم بدهکارم بخاطر احساساتی که صرف آدمای اشتباهی کردم...

حس میکردم آشتی کردنش هم بویی از دوستی و محبت نداره، صرفا فرمالیته است برای رسیدن به منافعش، احتمالا منافعش معنوی بودند.

من هم فرمالیته باهاش آشتی کردم. ولی به طور واقعی و قلبی دوست داشتم من رو ببخشه و ازش عذر خواهی کردم. هر چند اون باید عذر خواهی میکرد . ولی مهم نیست. من دوست ندارم کسی ازم دلخور باشه.

بعد اون قضیه، هرچند بازهم دوستش داشتم ولی دیگه بهش نگفتم دوستت دارم.

تو همون چند روزی که در حال دعوا بودیم، خودش می‌گفت خواب دیدم بهم اس ام اس دادی که دیگه بهت نمی‌گم دوستت دارم، بجاش برات صلوات می‌فرستم. می‌گفت تو خواب خیلی ذوق کرده از این بابت و خوشحال شده.

منم تصمیم داشتم دیگه بهش نگم دوستت دارم، هرچند با وجود زخم هایی که ازش خورده بودم باز هم دوستش داشتم. من آدم متنفر بودن نیستم... اینم یکی از اشکالات منه شاید.

داشتم میگفتم. دیگه بهش نگفتم دوستت دارم، بجاش براش صلوات می‌فرستادم.

ضربه ای که ازش خوردم خیلی برام سخت بود. مخصوصا که اصلا اولش از یه مسئله ی مسخره دعوامون شروع شد. روزهای اول هضم جدایی ازش، برام خیلی دردناک و مشکل بود. ولی به خودم میگفتم تو باید همون دختر مغرور و محکم سابق بشی، نباید کم بیاری. نباید بذاری احساست به عقلت غلبه کنه. باید عاقل تر باشی.

دیگه باهاش سرسنگینی تر و معمولی تر از قبل رفتار میکنم. مثل خودش که آدم رو خیلی تحویل نمیگیره منم دیگه الکی قربون صدقش نمی‌رم. قدر احساس و عاطفه ی آدمو نمی فهمه...

به تدریج چت هام باهاش کمتر و کمتر شد. تا الان که دو روزه، جز چندتا جمله که انگشت شمارن، براش پیام دیگه ای نفرستادم. باورم نمیشه، چجور شد که من دیگه باهاش چت نمی کنم؟؟؟ این همون آدمی بود که من خیلی اوقات حتی ۲ساعت، بی وقفه باهاش چت میکردم؟ اره ، همون آدمه. الان دیگه جواب سوالایی که ازم پرسید رو هم نمی‌دم... چه اهمیتی داره درباره ی من بدونه؟ من که براش مهم نیستم...


قضیه اش خیلی طولانی و مفصله، خیلی حرف برای گفتن دارم. ولی دیگه نه شماها حال خواندنش رو دارید و نه من فرصت نوشتن.


برای امتحاناتم دعا کنید . ببخشید اگر اوقاتتون رو تلخ کردم. معذرت می‌خوام.

یاعلی






نوع مطلب :
برچسب ها :
لینک های مرتبط :

       نظرات
سه شنبه 29 خرداد 1397
دختر کاغذی

خسته شدم آنقدر همش به خودکشی فکر کردم. ولی محکومم به زندگی کردن،چون خودکشی گناههههههه.

آخه چرا؟ خدایا ای کاش خودکشی آزاد بود و خودمونو راحت میکردیم...





نوع مطلب :
برچسب ها :
لینک های مرتبط :

       نظرات
دوشنبه 28 خرداد 1397
دختر کاغذی


( کل صفحات : 5 )    1   2   3   4   5